Technika

Ściany oporowe w szczegółach

Posadowienie i montaż

Ścianki oporowe to najszybszy i najłatwiejszy sposób niwelowania różnic wysokości. Należy pamiętać, że grunt w poziomie posadowienia lub warstwa podbudowy musi spełniać odpowiednie wymagania techniczne. Parametry gruntu (właściwości, nośność) w poziomie posadowienia powinny być zbadane przez uprawnionego geologa.

W standardowych obliczeniach przyjęto następujące założenia (posadowienie ścianek oporowych w gruncie rodzimym) ciężar objętościowy gruntu: 19 kN/m3; kąt tarcia wewnętrznego: 35 stopni; ściany zasypane gruntem niespoistym i zagęszczonym warstwami (co 30 cm) do uzyskania wskaźnika Is ≥ 0,97 Jeżeli w danym wypadku parametry są inne od podanych powyżej, należy wykonać indywidualne obliczenia statyczne.

Łączenie elementów

Łączyć to, co do siebie pasuje. Nasze ścianki oporowe można przemieszczać przy użyciu uchwytów bądź tulei transportowych, umieszczonych z tyłu. Należy przy tym unikać uderzeń i wstrząsów, gdyż mogą one spowodować pęknięcia i odpryski. Po ostatecznym ułożeniu tuleje trzeba wypełnić żywicą epoksydową. Tylne strony ścianek oporowych standardowo nie są fazowane. Połączenia poszczególnych ścianek oporowych między sobą zapewniają albo układ uchwyty montażowe/pręty okrągłe albo tuleje montażowe/nakładki.

Uwaga: Przy obliczaniu ścianek oporowych założono posadowienie na gruncie o parametrach żwiru lub pospółki zagęszczonej. Jeśli w poszczególnych przypadkach warunek ten nie jest spełniony, właściwości gruntu budowlanego muszą zostać sprawdzone przez osobę do tego uprawnioną. Przy większych narożnikach należy zwrócić uwagę na rzecz następującą: w przypadku narożników należy osobno zamówić oprócz elementu narożnikowego - zwykły element o krótszej stopie (element sąsiedni). Narożnik trzeba zabezpieczyć płytą nadbetonu w klasie C 16/20 (klasa ekspozycji XC2). W przypadku dużych narożników warstwę nadbetonu należy konstrukcyjnie uzbroić.

przypadki obciążeń

Dla ułatwienia doboru elementów, przedstawiamy najczęstsze przypadki obciążeń dla ścian oporowych. Oczywiście, istnieje możliwość obliczenia także innych przypadków obciążeń dla elementów. Nasz zespół przedstawi Państwu odpowiednie dane techniczne.

Przy wszystkich naszych ścianach oporowych, za wyjątkiem elementów Medikant oraz Gigant d=15 cm od wys. 200 cm, obciążenie ruchome naziomu występuje w bezpośrednim sąsiedztwie korony ściany. Prosimy o kontakt w wypadku pytań dotyczących poszczególnych przypadków obciążeń – doradzimy Państwu.

Zewnętrzna strona czołowa

Wewnętrzna strona czołowa

T-Kant

Klasy ekspozycji

Wpływ różnych warunków środowiskowych sklasyfikowany jest w klasach ekspozycji, oddziałujących na beton, żelbet, lub wbudowane części metalowe, a które nie są uwzględnione jako obciążenia przy obliczeniach konstrukcyjnych. W wyniku tego mają one wpływ na wymagania dotyczące zastosowanego składu betonu oraz jego otuliny, a także na dopuszczalną szerokość pęknięć. Oznaczenia poszczególnych klas ekspozycji składają się z litery X (dla ekspozycji), identyfikatora rodzaju szkodliwych warunków oraz cyfry, wyrażającej intensywność wpływu danego czynnika szkodliwego.

Dla różnych rodzajów warunków środowiskowych stosowane są następujące skróty z języka angielskiego:
> 0 jako Zero Risk (brak ryzyka korozji)
> C jako Carbonation (karbonatyzacja)
> D jako Deicing Salt (chlorki zmienne np. sól drogowa)
> S jako Seawater (woda morska)
> F jako Frost (mróz)
> A jako Chemical Attack (agresja chemiczna)
> M jako Mechanical Abrasion (ścieranie mechaniczne (ścieranie, zużycie lub podobne))
 
Klasy ekspozycji reguluje norma EN 1992-1-1. W przeciwieństwie do poprzedniego opracowania z 2001, klasy ekspozycji zostały poszerzone o korozję betonu na skutek reakcji alkaliczno-krzemionkowych. Tej ekspozycji nie przypisuje się żadnych minimalnych klas wytrzymałości betonu. Następne rysunki przedstawiają wizualizację odpowiednich klas ek spozycji.

PRZEGLĄD KLAS EKSPOZYCJI

KLASY BETONU

PRIVANT
stała grubość h = 10cm

generalnie stosowany przy klasach ekspozycji XC1 – X C3, XA1 (klasa wytrzymałości betonu C30/37)
> opcjonalnie (klasa wytrzymałości betonu C30/37(LP )) względnie C35/45, wtedy możliwe są też inne klasy ekspozycji

 

MEDIKANT
zmienna grubość

generalnie stosowany przy klasach ekspozycji XC1 – X C3, XF1, X A1 (klasa wytrzymałości betonu C30/37)
> opcjonalnie (klasa wytrzymałości betonu C30/37(LP )) względnie C35/45, wtedy możliwe są też inne klasy ekspozycji

 

GIGANT
stała grubość h = 15cm

standardowo (klasa wytrzymałości betonu C30/37)
wszędzie XC1 – X C3, XF1, X A1
> opcjonalnie (klasa wytrzymałości betonu C30/37(LP ))
wszędzie XC1 – X C3, XF1 – XF4, X A1 – X A2
> opcjonalnie (klasa wytrzymałości betonu C35/45)
wszędzie XC1 – X C4, XF1 – XF3, X A1 – X A3
(XA3 do spełnienia tylko pod warunkiem dodatkowych czynności na miejscu budowy!) 

 

stała grubość h = 20cm, h = 25cm

standardowo (klasa wytrzymałości betonu C30/37); tylko z cnom = 50 mm)
XC1 – X C4, XS1 (bez warstwy spr yskanej!) XD1, XF1, X A1
> opcjonalnie (klasa wytrzymałości betonu C30/37(LP ); tylko z cnom = 50 mm)
XC1 – X C4, XS1 – X S2, XD1 – XD3, XF1 – XF4, X A1 – X A2
> opcjonalnie (klasa wytrzymałości betonu C35/45; tylko z cnom = 50 mm)
XC1 – X C4, XS1 – X S3, XD1 – XD3, XF1 – XF3, X A1 – X A3
(XA3 do spełnienia tylko pod warunkiem dodatkowych czynności na miejscu budowy)

Ta strona internetowa wykorzystuje pliki cookie w celu zapewnienia optymalnej użyteczności. Korzystając z tej strony, zgadzasz się na użycie plików cookie. Dalsze informacje
Zgadzam się